De Stilte Van Herinnering - The Silence of Remembrance
Tussen de rijen witte stenen en zwarte kruisen ligt éénzelfde stilte.
Hier rusten zij — soldaten van vele landen, maar bovenal mensen.
Zonen, vaders, broers. Jongens met dromen,
met brieven in hun zak en hoop in hun hart.
Ze kwamen uit verschillende richtingen, spraken andere talen,
maar keken naar dezelfde hemel, dachten aan hetzelfde thuis.
De oorlog maakte hen vijanden,
de dood maakte hen gelijk.
Nu waait dezelfde wind over hun graven,
en het gras groeit zonder onderscheid.
Wie hier stilstaat, hoort geen overwinningslied,
maar het zachte fluisteren van wat nooit meer mag gebeuren.
Herdenken is niet kiezen wie we gedenken —
het is erkennen dat elke naam, aan elke kant,
een leven was dat te vroeg verdween.
Echte vrede begint waar we dat durven voelen.
one silence lies — the same for all.
Here they rest, soldiers of many nations,
but first and always human.
Sons, fathers, brothers.
Young men with dreams,
with letters in their pockets and hope in their hearts.
They came from different directions, spoke different languages,
yet looked up at the same sky and longed for the same home.
War made them enemies;
death made them equals.
Now the same wind moves over their graves,
and the grass grows without distinction.
Those who pause here do not hear a song of victory,
but the quiet whisper of what must never happen again.
To remember is not to choose whom we honour —
it is to recognize that every name, on every side,
was a life ended too soon.
True peace begins the moment we dare to feel that.